BİR ZAMANLAR YÂR


Nisan yağmuruyla sevda yağardı,
Gönül toprağına zülfün telinden.
Her sabah yüzünden güneş doğardı,
Aydınlanırdık biz mah cemalinden.

Ne zaman salınıp yollara çıksa
Ardı sıra bizi odlara yaksa,
Dönüp semtimize şöyle bir baksa,
Miskler yayılırdı bahar yelinden.

O zamanlar biz de kalp taşıyorduk,
Bambaşkaydı dünya, biz YAŞIYORDUK!
Bir küçük dereydik, hep coşuyorduk,
Kendi halimizde sevda selinden.

Şimdi hayal oldu sözler nafile,
Bir ben kaldım göçtü gitti kafile,
Alırdı gönlümü bir çift laf ile,
Ayrı düştük şimdi canan ilinden.

(Recep ŞEN)

Mayıs 06, 2017