ADAM GİBİ ADAM


Bir adam gördü beni çarşının ortasında,
Acemi balık gibi avlandım oltasında.
Çarşıyı aydınlattı ay gibi aydın yüzü,
Yüreğime dokundu harfsiz, hecesiz sözü.
Bakışı sevgi dolu, arınmış öfkeden, kinden;
Kimdi bu mûnis adam, ne istiyordu benden?
Zorlarımın kolayı, açmazıma cevap mı?
Sorularımı çözen yürüyen bir Kitap mı?
Çamura saplanmış da bataklıkta kalmışım,
Uzattığı el ile deryalara dalmışım.
Yunmuşum bu deryada arınmışım kirlerden,
Zihnimi işgal eden bunca boş fikirlerden.
Muhabbet sofrasından doyurdu biz açları,
Dem bu dem dostlar dedi, doldurun sarnıçları.
Nisan yağmurudur bu, yüreklerde koymaz keder,
Kırın şemsiyeleri mürdeyi iyi eder.
Gönlümüz ferahladı, göğümüz genişledi,
Bir başka hoşluk oldu içimize işledi.
Gönüllere tercüman, yollarda rehber oldu,
Belli ki sırrı gizli, Hakk’ın sevdiği kuldu.
(Recep ŞEN)

Nisan 30, 2017