DUMANLI BAŞIM


Sonbahar yaprakları düşer avuçlarıma,
Yağan yağmur acımaz eski pabuçlarıma.

Şehir savrulur durur anlamsız kavgalarda,
Benim dumanlı başım bambaşka sevdalarda.

Serde yoksulluk var ya aşk-u sevdadan yana,
Ben ne zaman kaybolsam, yolum çıkar hep sana.

Ah, deli gönülcüğüm yorgun düştük yıllara,
Vesile aradık hep çıkmak için yollara.

Bir başka hoşluk vardı yaşanan zamanlarda,
Her şeyde renk değişti, gemiler limanlarda.

Farklı hava çalıyor ellerde sazlarımız,
Neşesi yok, hülyasız, lafta niyazlarımız.

Tuzu kuru ne anlar, aşk ile ıstıraptan!
Sol yanımda sancılar, yanarım ben azaptan.

Aşarım sanırdım hep, ben şu ulu dağları,
Beyhude yaşamışım, meğer güzel çağları!

Nerede o reyhanlı, sünbüllü, güllü bağlar?
Bir âşık şarkı söyler gönlümü hicran dağlar.

Ne bir emelim kaldı, ne de gönülden arzum,
Yolcuyum bu yollarda dönemem artık kuzum.

(Recep ŞEN)

Mayıs 07, 2017